De beste columns – Binsmeister schrijft

Nascendo morimur

01/09/2016
by binsmeister
Comments Off

Een maandje zonder

“Is er nog een tafeltje vrij,” vroeg ik bij binnenkomst in het restaurant aan de niet representatieve barman. Er was nog geen tafeltje vrij, maar dat zou weldra het geval zijn, dus we konden in de tussentijd plaatsnemen aan de bar. ‘Lekker,’ dacht ik; een wijntje om het wachten wat te veraangenamen. Deze gedachte vervaagde al snel richting de eeuwige jachtvelden der levenslust. Mooi niet dus! Tijdens het Oud & Nieuw feest had namelijk binnen een klein gedeelte van onze vriendengroep het lumineuze idee postgevat om de maand januari uit te roepen tot een alcoholvrije. “Doe mij maar een Bitter Lemon,” beval ik de niet representatieve barman. Godverdomme! Hadden ze niet. Daar zit je dan na een week hard werken op vrijdagavond met twee spa rood in een etablissement met nota bene een tapvergunning. De vriendin met wie ik een hapje ging eten, behoorde gelukkig ook tot het selecte non alcoholica gezelschap. Gedeelde smart is immers halve smart, maar met een wijntje is dat doorgaans net effe wat makkelijker. En gezelliger bovendien.

Nu gaat mij het niet drinken doordeweeks bijzonder goed af. Ik bestempel mijzelf als een sociale gelegenheidsdrinker. Weliswaar eentje die bij iedere gelegenheid drinkt en soms bij overmatig drinken een tikje asociaal wordt, maar nog steeds ben ik de mening toegedaan dat je niet alleen drinkt. Behalve natuurlijk een biertje bij mijn zelfgemaakte nasi, maar dat is zoals Gin bij Tonic hoort en Schrobbelèr onlosmakelijk verbonden is met de Tilburgse Carnaval. Als je uiteten gaat dan hoort daar natuurlijk een glas wijn bij. Zo was het afgelopen dinsdag best vreemd om zonder alcohol een achtgangen dinertje te beleven. Vooral toen er een bijzonder oude Port bij de laatste gang werd geserveerd, voelde ik mij als een wereldkampioen korfbal. Daar loop je ook niet mee te koop. Je wordt aan tafel toch een beetje gezien als een sociaal melaatse. Daar zou ik zelf overigens ook debet aan zijn als ik wel met een wijntje voor mijn neus had gezeten en naast me iemand met een Fristi. Zo een persoon zou op behoorlijk wat verbale oorvijgen mijnerzijds hebben kunnen rekenen, zo gebiedt de hypocrisie mij te bekennen.

Rond half tien begon de vermoeidheid haar intrede te doen. Niet zaterdagochtend half tien,…..nee! Het was vrijdagavond fucking half tien. En ik zat te gapen? Man, man, man, man, man! Zelfs de Irish Coffee zonder whisky bleek een krachteloos wapen in deze op voorhand verloren strijd. De enige pleister op de vermoeide wond was de rekening. Die was door het ontbreken van twee flesjes wijn voor Amsterdamse begrippen bijzonder laag. Onder het mom van ‘wij hebben toch zeker geen alcohol nodig om gezellig te zijn (maar weten dat dit een grove leugen is)’ besloten we toch nog even het feestgedruis in de Players op te zoeken. En wat een feest was het! Na het nippen van mijn cola usurpeerde Vrouwe Vermoeidheid mijn tempel. Daar waar het credo ‘eating is cheating’ steevast mijn vrijdagavond bepaalt, had ik er nu wel een keer verstandig aan gedaan een avondmaaltijd te nuttigen in plaats van een verdwaalde bitterbal te consumeren, toch was de koek geheel op. Half elf in de avond keerde ik moe en onvoldaan huiswaarts.

Rudi

07/06/2014
by binsmeister
Comments Off

Fußball schauen

Afgelopen vrijdag werd onze Duitse vrijmibo opgefleurd door de kwartfinale van die Mannschaft tegen de Fransen. Aangezien mijn Duitse collega’s in het oranje de wedstrijd Nederland Spanje hadden gekeken in Amsterdam leek het mij niet meer dan logisch om mij ook aan te passen. Het feit dat ik nu waarschijnlijk kan fluiten naar mijn erfenis moet ik maar op de koop toenemen. Volgens mijn vader zal die sowieso niet veel voorstellen, omdat hij heeft aangegeven alles zelf op te gaan maken. Wat mij opviel is dat Duitsers zich niet zo debiel uitdossen zoals Nederlanders dat zo goed kunnen. Wellicht dat hun ervaring met nationalisme in het verleden hier iets mee van doen heeft. Over het algemeen zijn Nederlanders ook een rustig volkje. Behalve met Koningsdag en wedstrijden van het Nederlands elftal op een EK of WK, want dan verandert een nuchter volkje in een massa oranje randdebielen.

Een voetbalshirt van die Mannschaft, een voorzichtig vlaggetje op de wang en misschien een Duitse Hawai krans. Verder dan dat gaat de Duitser niet. Hoe anders is dat in Nederland waar men niet vreemd opkijkt als iemand een bos winterpenen als hoofddeksel gebruikt of verkleed als oranje melkmeisje de kroeg binnen wandelt om de wedstrijd te kijken. Nee, de Duitser is een stuk behoudender. Ook erg vreemd dat de lange tafels waaraan iedereen zat ten opzichte van de televisieschermen verticaal stonden. Enige voordeel is dat je een bordje eten kon bestellen. Dat is altijd wel een goed idee tijdens de vrijmibo waar het doorgaans zo gezellig is dat je de avondmaaltijd vergeet. De Kartoffelsalat met schnitzel waren een welkome verrassing, want het bier vloeide meer dan rijkelijk. Bij een wedstrijd van het Nederlands elftal bestaat mijn dieet toch echt uit peuken en bier. Eating is cheating.

En ze bleven allemaal ook zo netjes in rijen zitten tijdens de wedstrijd. Daar zijn Duitsers sowieso wel dol op, op rijen. Toen ik enkele weken geleden een Weinfest bezocht in het pittoreske Bad Homburg en na een fles wijn wat trek kreeg, liep ik richting een vreetschuur op wielen. Het leek er op alsof er niemand in de rij stond. Ik moet echter al in tunnelvisie hebben rondgelopen, want rechts van deze kar stond een keurige rij Duitsers opgesteld die allen hun beurt afwachten. Ook veel logischer dan met veertig man voor zo’n kar je bestelling te schreeuwen. Het is maar wat je gewend bent. Ik dacht er staat niemand, ik bestel snel een ‘ geschnitzte Currywurst,’ maar dat culinaire feest ging mooi niet door. Netjes in de Duitse rij staan.

Toch lastig om die Mannschaft oprecht aan te kunnen moedigen. Ik weet het niet, maar dat lukt me toch niet. Als ik denk aan die Mannschaft dan komen er toch zaken bovendrijven als het misselijk makende figuur in de vorm van Lothar Matthaus en het spuug opwekkende Rudi Voller. Ik kon dan ook niet uit mijn dak gaan toen Duitsland scoorde. Een klein applausje vond ik meer op zijn plaats. Nu moet ik zeggen dat ik de Duitsers ook maar timide vond juichen als ik het vergelijk met de totale gekte die ontstond bij de laatste wedstrijd van het Nederlands elftal die ik bekeek op het Museumplein. De Duitse feestvreugde na het winnen van de wedstrijd tegen Frankrijk was weinig uitbundig te noemen als je het met de ontploffende oranjegekte vergelijkt.

De volgende dag was het de beurt aan Nederland. De in het kroegstraatje aanwezige Duitsers alwaar ik Nederland Costa Rica heb gekeken moeten mij ongetwijfeld als ridicule dwaas hebben gezien toen ik zelf ontplofte van vreugde. Daar zullen mijn oranje shiny jacket, de hoeveelheid sigaretten die ik in korte tijd heb weg geblaft in combinatie met het schreeuwen van intelligente teksten als “ goalen maken!” en het poëtische “ ole ole!” een meer dan positieve bijdrage aan hebben geleverd. Het liefst had ik een oud Hollandse polonaise ingezet, maar dat werkt niet in Duitsland, zo weet ik na een ietwat nare ervaring in een club in Düsseldorf waar mij bijzonder onvriendelijk werd verzocht het etablissement te verlaten nadat ik deze volksdans in de VIP lounge had ingezet. Zonder pardon werd ik de Konigsallee op gesmeten.

Dinsdag ga ik de wedstrijd van Duitsland tegen Brazilië kijken bij een Duitse collega thuis. Ik zal op mijn wang een Duits vlaggetje hebben, ik zal die Mannschaft aanmoedigen maar ik kijk toch vooral uit naar Nederland Argentinië. Op gepaste wijze zal ik het kroegstraatje naast het appartement waar ik logeer in Frankfurt op zijn kop zetten en Nederland naar de finale schreeuwen, roken en drinken. Opdat Nederland Duitsland mag treffen in de finale. De finale die ik gelukkig in Amsterdam kijk, zodat ik mij net als miljoenen andere oranje randdebielen ongestoord kan misdragen. ” Goalen maken!”

01/29/2014
by binsmeister
Comments Off

Herbeleving Efteling

Zaterdagochtend is niet bepaald mijn meest favoriete ochtend om af te spreken. Een shiny jacket Friday is immers niet als shiny te bestempelen als er geen gepast biertje is gedronken ter afsluiting van de werkweek. Toch had ik mij deze vrijdag redelijk weten in te houden. Er had zich namelijk een heus schoolreisjesgevoel van mij meester gemaakt. Sinds lange tijd zou ik de Efteling met een bezoek gaan verblijden. Dat doet eenieder steevast terugdenken aan zijn lagere schooltijd. Zenuwachtig in de bus het eerste kleffe krentenbolletje wegspoelen met een pakje Wicky terwijl je zingt dat het busje van de chauffeur gesloopt gaat worden met Fruitella’s, Rollo’s en Nibbits. Ik had er zin an!

Nadat we de auto hadden geparkeerd bij Kabouter 2 stak ik een fijn sigaretje op. Malboro light. Niet mijn merk, maar in de Pianobar hebben ze nu eenmaal niet anders. Het sigaretje viel goed. Dat is een goed teken voor het verdere verloop van de dag. We waren nog geen honderd meter het park in gelopen of volwassen cynisme maakte een einde aan mijn herbeleving van de Efteling als kind. Een groepje artiesten in kostuums speelde een vrolijk deuntje. Ik genoot niet van het vrolijke deuntje, maar meende de opmerking te moeten maken dat je als artiest niet veel dieper kon zinken dan in een apenpakje in een koude Winterefteling je muzikale talent te moeten botvieren op dagjesmensen. Zelfs Jacques Herb zou niet zo diep zinken. Een kind zou die gedachte nooit hebben, maar meegevoerd worden door het vrolijke deuntje. Ik probeerde met een Fruitella mijn volwassenheid te verdrijven, maar dit zou niet lang standhouden.

Holle Bolle Gijs; wie is er niet mee opgegroeid? Herinneringen zijn er ook om in je geheugen te laten. Dat romantiseer je en moet je niet willen herbeleven. Met dit credo in het achterhoofd had ik Gijs altijd geassocieerdmet “papier hier.” In werkelijkheid maakt onze Gijs behoorlijk schunnige opmerkingen in het bijzijn van kinderen. “Oh toe nou, ik vind het zo lekker, ga door.” Nu kan het twee maanden geleden zijn geweest dat ik seks heb gehad, maar ik moet bij de opmerkingen van Gijs toch niet bepaald denken aan het deponeren van een Fruitella-papiertje in zijn gulzige mond. En hij wist van geen ophouden. Hij ging maar door met zijn misplaatste oversekste gedrag. Het sprookje van de rode schoentjes….nog zoiets! Twee volle dagen dansen heeft geen reet te maken met je schoenen, al zouden Nike air max meer op zijn plaats zijn. Rond de jaarwisseling zag ik in Club Trouw namelijk lieden die al drie dagen aan het dansen waren. Die liepen echt niet op rode schoentjes, maar op roze lovertjes, blauwe Mitsubishi’s of gele olifantjes.

Het schommelschip vond ik niet zo leuk meer als vroeger. Misschien had het te maken met de lunch die ik daarvoor naar binnen had gewerkt . Of dat degene die naast mij zat angstige kreten slaakte en van angst mij zat onder te kwijlen, in mijn herinnering was het schommelschip een leuke attractie. Nu wilde ik er uit! In de rij van de python had ik toch enigszins last van knikkende knietjes. Monsieur Cannibale blijft de mooiste attractie van de Efteling, het Carnavalsfestival is behoorlijk stereotyperend jegens Afrikanne, kabouters houden er een ouderwets vrouwbeeld op na, het Volk van Laaf is nog steeds vrolijk stoned, een collega bleek op het vliegende tapijt te zitten en het spookslot wordt nog altijd opgeleukt door een fantastisch stukje muziek. Was er dan alleen cynisme? Nee, zeker niet, want er was ook warme Schrobbeler. Al met al een geslaagde dag, maar het is beter je jeugdherinneringen te koesteren. Die moet je niet willen herbeleven.

foto

09/17/2013
by binsmeister
Comments Off

Peace in, resstlesness out!

Soms krijg je iets van iemand dat inspirerend is. Dat zit hem meestal in kleine dingen, in dit geval zit het hem in een meditatiecursus. Er was een voorwaarde van de vriendin in kwestie: mijn cynisme zou ik thuislaten. Daar was ik het volkomen mee eens. Ik zou mij openstellen voor dit in mijn ogen op voorhand zweverige gedoe. Het is moeilijk om niet cynisch te worden als er een blanke man voor je staat in wit ornaat en zichzelf Abhinabha noemt, maar ik deed mijn best. Een kort moment klopte Jambers aan in mijn geesteswereld. “Overdag is Freek een gewone journalist, maar in den avond is hij sekteleider Abhinabha.” Deze negatieve gedachte deed ik snel in de ban en bonjourde hem het paleis van mijn denkwereld uit. Het viel best mee. Bovendien had ik vooroordelen over de deelnemers die, zoals het vooroordelen soms betaamt, niet geheel strookte met de werkelijkheid. Het Groen Links en SP gehalte had ik hoger ingeschat en de cursisten waren over het algemeen minder pluizig dan ik had gedacht. Naast de mooie vrouw die mij dit cadeau had gedaan, waren warempel bijzonder veel olijke popjes op deze cursus afgekomen. Ook viel het ‘macrobiotisch dieet’ gehalte mij alles mee.

Abhinabha stak van wal. Ik moet zeggen dat er rake zaken door zijn giecheltje de rustieke ether van dit gezelschap werden in geknald. Over gehaast leven, dat we wat meer bewust moeten zijn en dat we geluk niet altijd buiten onszelf hoeven te zoeken in geld, lust en status, maar dat we ook binnen onszelf kunnen zoeken. Dat de eerste oefening door een klassikaal ‘hoooommmmmm’ werd ingeluid, nam ik maar op de koop toe. Ik heb immers wel vaker gefigureerd in een aflevering van ‘Man bijt hond.’ Ik deed de oefening vol overgave mee, maar moet zeker nog wel wat meer oefening in acht nemen om de kunst van mediteren te baren. Wel duizenden gedachten probeerden mij mee te voeren tijdens het staren naar de kaars. De daarop volgende ademhalingsoefening ging mij beter af. Als een ware Mr. Myagi, die de karatekid de kunst van het karate bijbracht door het mythische “wax in, wax out,” preekte Mr. Abhinabha het mantra: “Peace in, restlesness out!” Tijdens deze oefening kon ik even ruiken aan iets dat zowaar een klein beetje weg leek te hebben van innerlijke rust. Bovendien heb ik nog nooit gehad dat ik (zonder LSD) mijn pink heb kunnen laten lachen.

Voor de volgende oefening vreesde ik een beetje. Mr. Abhinabha en een andere Indische naam zouden namelijk muziek gaan opvoeren van hun Indiase meester. Deze kerel had maar liefst 20.000 hitjes nagelaten. Dat is nog eens iets anders dan de twintig nummertjes van Acda en de Munnik die ik kan meeblèren! Potverdomme! Dit waren nog eens chille hitjes. Na twee nummers werd onze innerlijke rust echter verstoord door een huismoeder, die het tijdens dit ultiem chille optreden nodig achtte om zich met haar dikke kont naar buiten te begeven. Beetje jammer! Toch mocht dit de pret niet drukken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het wel wat vind hebben dat mediteren. Bovendien beweerde Mr. Abhinabha dat het ook je carrière ten goede kan komen, omdat je je beter kunt concentreren en er zo minder tijd verloren gaat. Ten behoeve van mijn bedrijfskarma ga ik mijn finance manager blij maken door deze cursus te declareren. Daar moet hij bijzonder content mee zijn, want Mr. Abhinabha meent dat meditatie een grondrecht is, dus derhalve gratis dient te zijn. Ik kijk uit naar les 2. Peace in, restlessness out!

08/07/2013
by binsmeister
Comments Off

Grafrede opa

Opa!

Het langst heb ik nagedacht over de aanhef van dit laatste woord gericht aan u. Zou ik beginnen met ‘lieve opa?’ Over de doden uiteraard niets dan goed, maar lief? Dat is niet het eerste wat bij me opkomt als ik aan opa denk. Ik zou opa eerder omschrijven als eigenzinnig of authentiek.

Ik kan mij nog goed een verjaardag voor de geest halen. Ik moet niet ouder dan een jaar of negen zijn geweest. Vol van vreugde blies ik de kaarsjes van mijn taart uit en deed een wens. Van opa kreeg ik geen aai over mijn bol. Opa zat op de bank met zijn eveneens eigenzinnige nieuwe rode colbert. Hij dacht er het zijne van. Net zoals iedere aanwezige op de verjaardag het zijne dacht over opa’s colbert. Opa bekommerde zich echter niet om de gedachten van anderen en blies vakkundig de hijsjes van zijn shaggie richting de eeuwige jachtvelden van zijn introverte gedachten. Als hij iets wilde zeggen, dan zei hij iets. Als hij niets wilde zeggen dan zweeg hij. Mocht opa iets zeggen, dan was het doorgaans humoristisch. Of dit bewust was of onbewust, dat doet er niet toe. Opa dacht er het zijne van. Ondanks dat ik opa niet heel goed kende, herken ik soms wel wat van hem in mijzelf. Dat is dan voornamelijk als iemand mij typeert als “eigenwijze Kruijk.”

Toen mij het nieuws bereikte dat opa zijn laatste sigarettenhijs had uitgeblazen, stemde mij dat niet meteen verdrietig. Dat klinkt misschien vreemd, maar dat is het niet. Sinds oma was overleden, leek opa zich nog minder van de buitenwereld aan te trekken dan voorheen. Het verlies viel hem klaarblijkelijk zo zwaar dat hij koos voor een eenzaam bestaan. Een bestaan dat zich voornamelijk afspeelde in het huisje waar hij de laatste jaren met oma had samengeleefd. Aan dat huisje hield hij zelfs zo vast dat hij zich als een luis in de pels vastbeet in een bij voorbaat verloren strijd tegen de woningbouw en de gemeente. Opa rookte zijn shaggies in een verlaten en half gesloopte buurt. Er was één huisje dat dapper doch tevergeefs weerstand bood.

Onze eigenzinnige vader en opa keerde zich steeds meer in zichzelf. De enkele familiebezoeken, het bezoek van de thuishulp, de televisie, het al jaren trouwe dienst doende radiootje en zijn laptop waren nog het enige contact met de buitenwereld. Opa mocht graag zijn gal spuwen op het internet waar hij inmiddels de oudste blogger was geworden die ik ken. Ik zie hem nog grijnzend achter zijn laptop zitten toen hij een spitsvondige reactie had geplaatst onder een nieuwsbericht. Tijdens mijn laatste bezoek aan opa, afgelopen kerst, wees hij me er nog op dat hij kunstmatig in leven werd gehouden en wees naar zijn overvolle medicijnkast. Opa schudde nog eenmaal wat klassieke anekdotes uit zijn mouw terwijl hij de ruimte vulde met zijn sigarettenrook. Rookte opa soms zoveel om zijn lege huisje toch nog met iets te vullen zo zonder het gezelschap van oma? De laatste keer dat ik contact had met opa was toen we elkaar op Facebook een ‘vind ik leuk’ gaven. Doodgaan vind ik helemaal niet leuk. Toch troost ik mij met de gedachte dat opa weer bij oma zal zijn.

Leed der wereld

Er is zoveel te vragen

Er is zoveel verdriet

Het leed der wereld dragen,

Kan een mens toch niet?

Rust zacht!

01/16/2013
by binsmeister
Comments Off

De ochtend vieren….

Sinterklaas gaat bodieboosten (2)

Het is half twaalf als ik vanaf het balkon mijn laatste slok thee soldaat maak en de laatste hijs van mijn sigaret richting de eeuwige jachtvelden van de Kade blaas. Het is bedtijd. Ik ging voldaan naar bed. Terwijl mijn collega’s na het werk een biertje tapten uit de kantoortap proostte ik vrolijk mee met mijn gemeentepils. Het was een lange dag geweest dus ik dommelde snel in. Ik weet niet meer precies wat ik droomde, maar het moet ongetwijfeld iets met exotische cocktails en een Braziliaans dames beachvolleybalteam van doen hebben gehad. Aan deze droom kwam jammer genoeg een abrupt einde. Slaapdronken realiseerde ik mij het nog niet, maar de streek die mij geleverd werd door mijn huisgenoot openbaarde zich middels een Symphonica Nasala dat de ether van mijn slaapkamer werd in gesnurkt. Mijn huisgenoot was met een collega een borreltje gaan doen en laatstgenoemde lag nu op een matras in mijn kamer bomen te zagen. Gezien zijn staat van dronkenschap leek het mij niet handig hem een ochtendgroet te geven in de vorm van een emmer water.

Mijn huisgenoot moet ook te diep in het borrelglaasje hebben gekeken om mij hiermee op te zadelen. Ik was immers bezig met het coachen van volleybaldames! Godmagende hangtiet! Hij stelde nog wel alleraardigst voor om bij hem in bed te kruipen, maar de ervaring leert dat hijzelf ook niet vies is van het neuriën van ronkende melodieën in zijn slaap. Na een uurtje of twee werd ik echt chagrijnig van dit rochelende kamerorkest. Wat kon ik doen om weer in slaap te komen? Warme melk met honing was geen optie, want ik zat al aan mijn bodieboost maximum qua zuivel. Het roken van het halve jointje dat al een half jaar de binnenzak van mijn stapcolbertje siert leek me uiterst onverstandig aangezien ik dan ongetwijfeld al mijn jokertjes van deze week zou hebben verbruikt door het plunderen van de snoeplade van mijn huisgenoot.

Mijn chagrijn maakte al snel plaats voor een glimlach. Mijn ronkende collega is nog student. Hoe vaak had ik mijn roomies in Tilburg niet wakker gemaakt met afterparty’s in onze huisbar of andere studentikoze ondeugendheid? Was ik niet degene die op een zwarte lijst stond van diverse bungalowparken? Wanneer de Tilburgse politie “geluidoverlast” invoert in hun systeem dan komt nog steeds mijn naam naar boven. Ik bedacht mij dat het hypocriet zou zijn om chagrijnig te blijven over het geronk op mijn slaapkamer. Het was inmiddels een uurtje of vier in de vroege ochtend. Ik besloot maar gewoon op te staan en de ochtend te gaan vieren. Douchen, bodieboost ontbijtje, laarzen aan en gaan!

Het stemt mij erg vrolijk om te wandelen over de grachtjes. Zelfs wanneer ik eerder op pad ben dan mijn krantenbezorger. Hobbelen door Werelderfgoed heeft iets zingevends. Je beseft je dat je onderdeel uitmaakt van de geschiedenis. Amsterdam slaapt. Twee dames die mijn ochtend pad zwalkend kruisten gingen dat hopelijk ook doen. Terwijl ik dit zit te schrijven besef ik mij dat de laatste keer dat ik zo vroeg op kantoor aanwezig was dat ik werkte als beveiligingsbeambte in een deprimerende Tilburgse parkeergarage. Nu zit ik aan de Keizersgracht. Daar moet op gedronken worden! Ondanks dat de kantoortap nog aanstaat ga ik dit vieren met een flinke pot thee en ochtendhitjes. It’s gonna be a long day, maar uiteraard wel met een glimlach. Zoals Ramses Shaffy zei: we zullen doorgaan!

01/08/2013
by binsmeister
Comments Off

Klachtenbrief Kiosk Tilburg

Eerder geplaatst Fok.nl (December 2008)

‘Vogeltje wat zing je vroeg, is de dag niet lang genoeg.’ Tering! Daar heeft mijn wekker gelijk in. Vol goede moed had ik enkele uren eerder mijn wekker gezet. Half 5! Ik besloot in een split second dat ik die samenvatting ook wel in de trein zou kunnen lezen en draaide me om. Een anderhalf uur later fluisterde het duiveltje op mijn schouder me in dat ik voor de herkansing moest gaan. Gelukkig werd op dat moment het engeltje op mijn schouder ook wakker en kotste het duiveltje van mijn schouder. Na ‘Axe’ vervloekt te hebben voor het het feit dat de ‘energy-douchegel’ mij geen energy gaf, deed ik een poging tot het zetten van een kop koffie. Helaas dacht de hoeveelheid Kanis daar anders over dan Gunnink. Wat een ellende! Nu moest ik het doen met het slootwater van de Kiosk met hun sadistische ‘heerlijk genieten’ bekertjes. Na het maken van mijn tentamen besloot ik een klachtenbrief op te stellen gericht aan de Kiosk.

Geachte heer/ mevrouw,

Het komt gelukkig niet al te vaak voor, maar deze vroege ochtend was mijn huisvoorraad koffie dermate laag dat ik alleen koffiesmurf kon verblijden met een bakkie. Derhalve was ik genoodzaakt een vers bakje pleur aan te schaffen op het station. Ik kwam echter van een Kermis thuis waarover zelfs meneer Kelvin verbaasd zou zijn geweest hoe koud die was.

Gezien Uw monopoliepositie en prijsafspraken met andere bedrijven op het station is het begrijpelijk dat ik iets teveel voor mijn koffie moet betalen. Het staat mij immers vrij niet tot de aanschaf van het bakkie pleur over te gaan. Echter verwacht ik voor €2.10 wel een fatsoenlijke bak koffie. Niet de ‘Kaapse bocht’ die voor koffie moest doorgaan. Ik kies voor de term ‘Kaapse bocht,’omdat ik laatst de samensteller van de supermarktwijngids een stelling hoorde poneren over Aldiwijn. ‘Je moet goed je best doen om het zo smerig te maken.’ Het spijt me U te moeten meedelen dat ik dit op Uw koffie ook zeker van toepassing vind.

Dat U dit slootwater verkoopt in bekertjes met de tekst ‘heerlijk genieten’ riekt bovendien naar sadisme. Ik zou dan ook graag zien dat U stopt met het gebruik van deze bekertjes. Het wekt namelijk een verwachting die U geenszins waarmaakt. Ja, U spreekt Uzelf zelfs tegen. Nimmer heb ik zulke slechte koffie gedronken. Zelfs de baard die mij voor 1 dinar afgelopen zomer op het strand van Tunesië van koffie voorzag had minder zijn best gedaan het zo smerig te maken. En ik kan U vertellen dat het een smerig mannetje betrof, die in schril contrast staat met de vriendelijke en bovendien olijke dame die me van slootwaterkoffie voorzag in de Kiosk te Tilburg.

Dan rest mij nog een laatste stukje informatie dat ik U zeker niet wil onthouden.Dit is namelijk de reden dat ik tot schrijven ben overgegaan. Ik kan het causaal verband niet bewijzen, maar als ervaringsdeskundige van het volgende ontbijt heb ik een sterk vermoeden dat Uw koffie de oorzaak is van het volgende. Als ontbijt nuttig ik sinds jaar en dag een bakje koffie, een flinke plak ontbijtkoek en rook ik een sigaret. Dit is een beter middel tot verbetering van de stoelgang, dan dat smerige Activa waarmee Danone vrouwelijk Nederland oplicht. Normaliter geniet ik na de lunch van een bezoekje aan het toilet. Wat schetste echter mijn verbazing deze ochtend, na het drinken van Uw koffie? Ik was nog niet eens klaar met de eerste opgave van mijn tentamen toen er een kakofonie van kriebelhoest in mijn H&M-ondergoed losbarstte! Met de nadruk op kak! Ik kon het niet meer ophouden en moest de tentamenzaal hals over kop verlaten. Het was een ‘mega-blubber-power-race,’waarvan ik U de verdere details zal besparen. Daarvoor houd ik U verantwoordelijk. Bovendien was alle concentratie die ik had voor mijn tentamen opgegaan tijdens dit toiletbezoek.

Gaarne verzoek ik U spoedig op bovenstaand te reageren. Het resultaat van mijn tentamen is nog niet binnen, maar U zult begrijpen dat bij een onvoldoende ik een verslag van deze correspondentie de Examencommissie niet zal onthouden. Ook mijn medestudenten hebben hinder ondervonden van Uw Kioskkoffie! Ik hoop dan ook zeer spoedig een fatsoenlijke repliek in mijn brievenbus aan te mogen treffen.

Met vriendelijke groeten,

Binsmeister

01/08/2013
by binsmeister
Comments Off

Blauwe balzak

Eerder geplaatst Fok.nl (Maart 2009, Tilburg)

Ondanks dat ik wist dat ik iets te diep in het glaasje had gekeken, wist ik zeker dat er een klik was. Haar ogen deden me denken aan die van een Perzische buikdanseres. Zoals een goed buikdanseres betaamt, wist ook zij de aandacht van haar wellustige publiek enkel op haar ogen gevestigd te krijgen. Een boerka zou de dame in kwestie echter niet hebben misstaan. Dit hield ik voor me, want volgens de vrouwenglossy die ik bij de kapper had doorgebladerd kampt maarliefst tweeënzeventig procent van de vrouwen met hardnekkige gevoelens van onzekerheid. Dat bleek bij haar nogal mee te vallen, want ze was erg direct. Al houd ik er sterk rekening mee dat haar dronkenschap hier meer debet aan was.”Ga je zo met me mee, mijn ouders zijn op vakantie en komen morgenmiddag pas terug, “fluisterde ze in een van mijn inmiddels rode oortjes.

Ik betaalde met mijn laatste geld de taxichauffeur, die tijdens de rit als een ware voyeur net iets te vaak ik zijn spiegel keek om deze training van de Brabantse kampioenschappen tongworstelen op zijn achterbank te kunnen analyseren. Het euforische gevoel dat zich van mij meester had gemaakt zou weldra te maken krijgen met een dodelijk tekort aan dopamine. We liepen hand in hand het paadje op van haar ouderlijk huis. Bij de grote vijver in de tuin zat een laaf te vissen. Een nostalgisch ‘schoolreisjegevoel’ voegde zich bij mijn euforie, maar de grote Volvo met imperial gooide roet in het eten. Genoeg roet om alle fucking pieten van pakjesboot 12 van zwarte schmink te voorzien tijdens Sinterklaasintochten tot het jaar 2046. “Shit, mijn ouders zijn al thuis…het spijt me, maar je kunt echt niet blijven….. Ik denk niet dat het gewaardeerd wordt als ik jou uitnodig voor het ontbijt… als je begrijpt wat ik bedoel,” zei ze met trillende en verontschuldigende stem.

Ik liep als een klein kind, dat in een overmoedige bui al zijn knikkers op het schoolplein had verloren, terug. Om uiting te geven aan mijn teleurstelling stak ik mijn middelvinger op naar de laaf. ‘˜Kutlaaf’, schreeuwde ik tegen het stenen poppetje. De laaf reageerde niet, maar dat was te verwachten, omdat stenen poppetjes alleen kunnen praten in films zoals ‘˜The never ending story’. Ik hoopte dat aan deze story heel snel een einde zou komen. Wat me mateloos irriteerde was het stoicijnse lachje van de laaf. Als een dronken circusacrobaat begaf ik mij balancerend door de struiken om de laaf tot mijn eigendom te maken. Ik moest en zou iets meer overhouden aan deze taxirit van dertig euro, dan enkel een blauwe balzak! Ik had dan wel geen vijver, die laaf werd van mij!!

De batterijenfee achtte het vervolgens nodig om mijn blauwtje nog een tikkeltje blauwer te maken door het laatste streepje op mijn display weg te toveren. Er zat nu niets anders op dan richting het station van Oisterwijk te lopen. Een kleine twee uur later arriveerde ik, met laaf, op het pittoreske station van dit aandoenlijke dorpje. Het was inmidddels half zeven ‘s ochtends en mijn rode bloedcellen hadden zich in een lichamelijke paleisrevolutie ontdaan van Koning Alcohol, die nog net voor zijn vlucht het paleis in de fik had gezet. Dronkenschap had plaats gemaakt voor brandend maagzuur en een bonkende hoofdpijn. Ik kocht een enkeltje Tilburg en een railrunner voor mijn nieuwe laaf, die ik Mr.Blue heb genoemd.

01/08/2013
by binsmeister
Comments Off

Undercover in Briggita’s onderbroek

Eerder geplaatst Fok.nl (Januari 2010, Tilburg)

Soms moet je om iets zinnigs over een bepaald onderwerp te kunnen schrijven onderzoek doen. Mogelijk volstaat je onderzoek niet slechts met lezen over het onderwerp, maar moet je er echt op uit. Aldus legitimeerde ik mijn bezoek aan een peeskamertje op de Wallen in de derde klas van het VWO. Het was voor een ‘diepte-interview’ dat gepubliceerd zou worden in onze schoolkrant. Dat ik de vijftig gulden uit mijn eigen portemonneetje heb moeten betalen, omdat de christelijke middelbare school iedere medewerking weigerde aan dit project, maakt mij nog steeds woest. De school was totaal niet gecharmeerd van dit journalistieke hoogtepunt en wilde het stukje tekst niet eens plaatsen. Mijn eerste ontslag. De eikels!

Brigitta blies uitdagend de laatste trek van haar Malboro-light-sigaret tegen de ruit terwijl ze non-verbaal tegen iedere voorbijganger ‘pak me dan als je kan’ leek te zeggen. Brigitta zag er niet slim uit. Het zou me niet verbazen als ze dacht dat lightsigaretten goed voor de lijn zouden zijn. Maar op haar intelligentie was ze dan ook waarschijnlijk niet geselecteerd. Haar domme uitstraling werd meer dan gecompenseerd met een uniek hoog sletgehalte. Me dunkt dat deze knobb meer gewichtigheid in de schaal der lichte zeden legt dan bevattelijkheid, om het maar eens archaïstisch uit te drukken. Het betreft hier immers het oudste beroep ter wereld.

Het zou zomaar kunnen dat je chlamydia zou overhouden aan enkel het schudden van Brigitta’s hand. Ze zag er immers uit alsof ze al heel wat meter piemel had verslonden. Haar uitdagende blik was inmiddels op mij gericht. Ik voelde me ongemakkelijk en ondanks dat ik mijn gezicht waste met Clearasil leken er spontaan enkele puisten op mijn voorhoofd te ontstaan. Ze gebaarde me naar haar raam te komen. Ik begon te blozen en ik bemerkte, zonder seksueel opgewonden te zijn, dat de door mijn moeder gekochte Hema-onderbroek wat minder comfort gaf. Naast het in opstand komen tegen het feit dat je moeder zonder overleg allerhande kleding voor je koopt, is de spontane erectie het meest voorkomende verschijnsel der puberteit. Wat een ellende! Waarom precies op dit moment?

Als een zwaarbewapende commando op vredesmissie op Rottumerplaat liep ik op het raam af. Brigitta opende de deur.
‘Hai schat, wat wil je?’ zei ze zwoel.
Het leek me allereerst fatsoenlijk mijzelf voor te stellen en ik gaf haar met gevaar voor een *HOA een hand.
‘Ik heet Patrick en ik zou graag met je willen praten voor mijn schookrant,’ stotterde ik terwijl de puberale bolling in mijn onderbroek voorlopig niet het scrotumpad leek te kiezen.
‘Schoolkrant? In welke grot woon jij?’ vroeg ze verbaasd in plat Amsterdams.‘Denk jij dat ik bij Stichting Correlatie werk ofzo, pannekoek? Ik maak liever een nummertje met je. T’is dat je zo’n schatje bent. Nou vooruit…vijftig gulden ken je binnenkomen.’
‘Krijg ik er ook een biertje bij?’vroeg ik, omdat ik erg lang tompoucen had moeten scheppen voor dit geld en ik toch iets meer wilde overhouden aan mijn hoerenbezoek dan enkel een blauwe balzak. Dat vond Brigitta goed. Een kwartier later liep ik, nog steeds als maagd, naar buiten.

*Handelijk Overdraagbare Aandoening

01/08/2013
by binsmeister
Comments Off

Het kassameisje met de mooiste woknok!

Eerder geplaatst op Fok.nl (Tilburg, oktober 2010)

Ik doe mijn boodschappen altijd bij de Albert Heijn. Dat is niet omdat ik dol ben op hamsteren of seksueel opgewonden raak van het gebruik van mijn bonuskaart, maar omdat het nu eenmaal de dichtstbijzijnde supermarkt is. Een leuke bijkomstigheid is dat de kassameisjes van de Albert Heijn doorgaans niet worden geselecteerd op hun lelijkheid, zoals ze bijvoorbeeld bij de Aldi wel doen om de bedrijfscultuur zo Duits mogelijk te houden. Daar waar je in de Albert Heijn slechts sporadisch een vrouwelijke trol tegenkomt, zo lijkt bij andere supermarkten het trolschap een voorwaarde te zijn om je in zo’n aftandse supermarktoutfit te mogen hijsen. Gatverdamme! Bij andere supermarkten zie ik er dan ook altijd enorm tegenop om af te rekenen. Omdat mijn favoriete kassameisje Eveline op vakantie was naar Kreta om haar ‘woknok’ door een Haagse anabool uit te laten wonen en ik in de stad moest zijn om tegen mijn principes in te winkelen, besloot ik bij de Super de Boer mijn boodschappen te doen.

Een beetje onwennig pakte ik mijn mandje en liep naar de groenteafdeling. Een stel, dat hier zo te zien iedere donderdagavond een gezamenlijk uitje van maakte, stond enorm een stel te zijn. De jongeman legde zonder overleg een bakje champignons in het gemeenschappelijke mandje. Dat viel niet in goede aarde bij zijn vriendin, die het bakje geïrriteerd teruglegde. “Godverdomme, Erik! Kappen nou, ik heb een recept!” Ik kon het niet laten hierop te reageren. “Luisteren naar de baas, Erik,” zei ik terwijl ik het bakje champignons in mijn mandje legde. Erik kon mijn humor waarderen. Zijn baas echter niet. Ik maakte mij snel uit de voeten.

Het vervelende aan boodschappen doen in een onbekende supermarkt is dat je je voelt als een blinde die een drukke weg is overgestoken, maar nog niet doorheeft dat zijn trouwe viervoeter zojuist door een Fiat Panda is platgewalst. Ik deed alsof ik precies wist welke route ik bewandelde, maar had geen flauw idee waar dat verdomde blikje Goulashsoep zou staan! Waarom was ik überhaupt op zoek naar Goulashsoep? Potverdomme! Dat kwam natuurlijk door die ongure Roma, die mij al spelend op zijn gejatte viool het straatnieuws probeerde te verkopen en de auto-onderdelen onder mijn kleding vandaan loerde. Door dit voor uitzetting rijp zijnde stuk ongeluk zat ik met een nummer van de ‘Gipsy Kings’ in mijn hoofd! Nu ben ik niet voor uitzetting van Roma. Ik ben van mening dat we die energie veel beter kunnen steken in de uitroeiing van het krakersgespuis. Ook krakers weten shampoo en zeep niet op waarde te schatten, houden van het vuilnisbakkenras en koesteren een intense liefde voor ongelofelijke pokkenmuziek! In ieder geval stond mijn voorgerecht al vast. Goulashsoep met champignons.

Voor het hoofdgerecht liet ik mij inspireren door Knorr wereldgerechten. Dat breekt zo lekker de week! Als toetje ging ik voor Griekse yoghurt met walnoten en honing. Dat kon ik mooi oppeuzelen tijdens het aanschouwen van ‘Oh oh Cherso.’ Ik had er een half uur over gedaan om mijn mandje te vullen. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg, maar ik zag er enorm tegenop om af te rekenen. Als een anorexiameisje dat gedwongen wordt een doos slagroomsoezen op te eten, legde ik mijn spullen op de band. De Super de Boer moet gezien het kassagedrocht, dat zich ontfermde over mijn boodschappen, een uitwisselingsproject zijn gestart met de Efteling. Wat een laaf! “Meneer, u moet uw prei wel wegen!” Wat had ik nou in mijn Goulashsoep? In de Appie doet Eveline dat altijd voor mij! Ik kom nooit meer in de Super de Boer. Nee, ik hoefde geen koopzegels en ze kon stikken in haar ‘Webbie.’ Ik kan niet wachten tot Eveline terug is!